vrijdag 4 november 2016

bladcompost

Twee jaar geleden heb ik voor het eerst bladeren verzameld om er bladcompost van te kunnen maken, zie ook deze blogpost. Vorig jaar heb ik ook weer 2 zakken blad uit eigen tuin kunnen verzamelen met hetzelfde doel.

Er zitten op zich niet heel veel voedingsstoffen in bladcompost, maar het is wel een goed materiaal om de bodemstructuur te verbeteren. Met mijn veen- en zandgrond is een betere bodemstructuur heel welkom!

Vandaag was het tijd om het resultaat van 2 jaar composteren te bewonderen. Uit twee zakken kwam een hele mooie bladcompost met volop wormen en andere beestjes erin. Fantastisch dat het gelukt is!


Maar niet alles is goed gegaan: in één zak had ik blijkbaar een te groot gat onderin gemaakt, waardoor het vocht eruit kon lopen. Hierdoor worden de bladeren te droog om goed te kunnen composteren. Het resultaat was een gedeelte gecomposteerd blad, maar toch ook nog veel blaadjes ertussen. Ik heb het materiaal toch gewoon laten liggen, want het blad composteert in de herfst en winter vast vanzelf wel verder. 


Kortom: een geslaagd experiment. Dit jaar ga ik zeker weer aan de slag om (nog meer) blad te verzamelen. 

Omdat de foto's hierboven wat grauw en saai van kleur zijn, tot slot nog een kleurrijke foto van mijn Hebe, die mooi staat te bloeien. 




dinsdag 1 november 2016

zadenruil

Voor het derde achtereenvolgende jaar organiseert natuurlijk-rijk weer een zadenruil, dit keer van 7 tot 21 november.  Ik doe natuurlijk ook weer mee!


Wil jij ook meedoen? Lees hier wat de bedoeling is. Veel plezier!


maandag 31 oktober 2016

opruimen!

Het afgelopen weekend was het mooi, rustig herfstweer. Goed weer om nog even wat dingetjes te doen op de tuin.

We hebben voornamelijk opgeruimd. Achter en naast de kas loopt namelijk altijd een pad  van een paar stoeptegels breed, maar doordat we daar nooit komen, is het een beetje verwaarloosd. Zo zag het er uit achter de kas voordat we aan de slag gingen:



Stoeptegels volledig onzichtbaar en verdwenen onder het mos en onkruid.
Maar, even hard werken en dan ziet het er zo uit:


Nog een bezempje er overheen en het is weer picobello in orde!

Naast de kas was het misschien nog wel rommeliger voordat we aan de slag gingen:


Maar ook daar is het lekker opgeknapt:


Het rekje is verplaatst naar het pad achter de kas. Daar kunnen van het voorjaar de zaailingen mooi op staan, uit de wind en in het zonnetje! Voor de compostbakken moeten we nog even een goede plek vinden.

Tot slot nog een plaatje van de clematis die bij ons thuis tegen de voorgevel staat, er zit zowaar nog een bloem in! Mooi zeg!



maandag 3 oktober 2016

toch vreemd...

... hoe de natuur zich soms gedraagt. Zo heb ik al maanden een Butternut-pompoenplant op de tuin staan, die alleen maar mannelijke bloemen produceerde. Als je pompoenen wilt kunnen oogsten, heb je daar natuurlijk niets aan. Vrouwelijke bloemen kunnen bevrucht worden waarna er een pompoen groeit.

Alleen maar mannelijke bloemen dus, wekenlang. Wel mooi hoor, maar nutteloos (voor mij dan). Totdat er 3 weken geleden ineens toch een vrucht begon te groeien. Wauw, blijkbaar was er toch een vrouwelijke bloem gekomen die ook nog bevrucht is geraakt.

Maar ja, wel een beetje laat in het seizoen, natuurlijk. Die pompoen gaat het niet meer tot een lekker smakelijke vrucht maken. Maar, omdat -ie er zo mooi uitziet, mag -ie toch nog even blijven.

Dit is 'm dan, mijn late-pompoen-trots, mooi toch?!




maandag 12 september 2016

beestjes...

Vroeger, toen ik een klein meisje was, had mijn vader een moestuin. Het was een lange strook grond waar je met een bootje naartoe moest varen. Soms moesten wij, mijn twee zussen en ik, mee naar de tuin. Daar hadden we dan helemaal geen zin in, want we moesten helpen met wieden. Maar, varen met het bootje vonden we natuurlijk wel leuk. Vooral omdat we wisten dat mijn vader bang was voor water. Dan schudden wij met z'n drietjes het bootje heen en weer, terwijl mijn vader probeerde te sturen én probeerde kalm te blijven.

Het wieden was eigenlijk nooit leuk. Je kreeg er vieze handen van en altijd kregen we te horen dat we niet het onkruid, maar de échte planten eruit hadden getrokken. We hadden natuurlijk van tevoren nooit uitleg gekregen over wat dan het onkruid was en wat het gewas was.
Ook waren er altijd vieze beestjes: spinnen, torren, wormen. Blergh....

En kijk mij nu eens: een volwassen vrouw mét eigen moestuin. En, ik vind het heerlijk om te wieden. Weliswaar met handschoenen aan, want vieze handen vind ik nog steeds niet fijn. Ik weet inmiddels wel het verschil tussen onkruid en mijn gewassen. En die beestjes laten me zelden nog schrikken. Als er een spinnetje opduikt, blaas ik 'm gewoon een paar meter weg. Torretjes zijn banger voor mij dan ik voor hen en wormen zijn heel nuttig in de bodem.

Waar ik wel nog steeds vies van ben, zijn slakken. En dan vooral die vieze naaktslakken. Huisjesslakken kun je nog met huisje en al oppakken en op de composthoop gooien, waar ze van mij dan lekker verder mogen leven. Maar naaktslakken, argh..... En dan vooral als je ze niet hebt gezien tijdens het wieden en er onbewust in blijkt te hebben geknepen. Dat het slijm aan je handschoenen zit en je vingers aan elkaar blijven plakken. Oh, daar zal ik echt altijd een hekel aan hebben.

Om te voorkomen dat er veel (naakt-)slakken op de tuin zijn, is het een kwestie van zo min mogelijk verstopplekken voor die beesten te hebben. Ze verstoppen zich graag op plekken die lekker vochtig zijn en een beetje warm. Onder en tussen het (vele) onkruid dus eigenlijk. En, dus moet er gewied worden. Een klusje waar ik tegenwoordig mijn hand niet meer voor omdraai, gelukkig!

zondag 4 september 2016

oeps....

....het is al weer heel lang geleden dat ik hier een berichtje gepost heb.

Het seizoen loopt zo stilletjes aan ten einde en ik moet zeggen: 2016 was niet mijn moestuinjaar. Ik was (te) laat met het zaaien van van alles. Zo hebben we dit jaar geen erwtjes, peulen, wortelen of boontjes kunnen eten door mijn laksheid.

De groenten die ik wel gezaaid/gepland had, schoten door of waren helemaal niet lekker. Zo hadden we diverse vieze bietjes. Heel jammer, want wij zijn gek op bietjes. Ik heb geen idee hoe dat kwam, het was hetzelfde ras als ik altijd zaai (Egyptische halfronde). Normaal gesproken eten we daar lekker van.



Qua fruit was het ook niet zo'n goed jaar. Ik had de aardbeiplanten verwaarloosd, waardoor ik niet meer dan 4 aardbeien kon oogsten. Wel heerlijk zoete aardbeien, maar we hadden er graag meer gehad.



De perenboom bloeide in het voorjaar heel rijk, maar er is geen peer overgebleven. Waarschijnlijk is daar één of andere perenziekte verantwoordelijk voor. De pruimenboom heeft daarentegen wel heel goed opgeleverd. Ik heb de meeste pruimen voorlopig even ingevroren, ik moet nog bedenken wat ik daarmee ga doen.



En dan de grote appelboom: die geeft nu overvloedig. Ik weet niet welk ras het is, maar het zijn "appeltaartappels", zoals dochterlief het noemt. Je kunt er overigens ook prima appelmoes van maken.

Eigenlijk valt zo'n mislukt jaar per saldo dus eigenlijk best wel mee. Maar toch ga ik het in 2017 een stuk beter doen!






vrijdag 3 juni 2016

perenrui

De grote perenboom heeft van het voorjaar rijk gebloeid, dus we verwachtten een grote perenoogst dit jaar.



Nu zijn we daar niet meer zo zeker van. Er vallen heel veel perenvruchtjes af. Nu begrijp ik dat de boom het teveel aan peertjes zelf al uitdunt, maar bij nadere inspectie van de afgevallen peertjes, blijken ze allemaal zwart te zijn.




Het begint blijkbaar met een klein zwart plekje, waarna de hele vrucht zwart verkleurd. Ik ben bang dat er een ziekte in de boom zit...



Weet iemand of dit inderdaad een ziekte is, of dat dit hoort bij de "voorjaarsrui" van de boom?