zaden uitzoeken

De herfst is een goede tijd om eens de zaadvoorraad te bekijken en uit te zoeken.

Mijn voorraad zit in twee bakken en is eigenlijk gewoon een zooitje. Als ik in het voorjaar wil gaan zaaien op de tuin, dan neem ik een aantal zakjes zaad mee in een tasje. Als ik dan weer thuis kom, doe ik alle zakjes weer in de bakken zonder te kijken. Die zaden belanden dan bovenop en als ik een volgende keer ander zaad nodig heb, dan graai ik in de bakken naar zaad wat onderin ligt. Kortom: in de loop van het seizoen wordt het er niet netter op.

een zadenrommeltje...

Dus: uitzoeken en opruimen, die handel! Allereerst gooi ik alle zakjes zaad weg, waarvan de "te gebruiken tot"-datum minstens 2 jaar verlopen is. Mijn ervaring is dat zaad waarvan die datum minder dan 2 jaar verlopen is, vaak nog heel goed kiemt. Maar langer dan 2 jaar wordt meestal wel wat lastiger. Dus, die gaan zonder pardon weg!

Verder gaan (natuurlijk) de losse zaden die uit hun zakjes/pakjes gevallen zijn, ook weg. Vaak heb ik geen idee meer wat dat precies voor zaad is.

tas met "zaadafval"...

Dan ga ik onderscheid maken in zaad van eetbare gewassen en zaad van bloemen.
Daarna leg ik de zaden van de eetbare gewassen op alfabetische volgorde, hetzelfde doe ik met het bloemenzaad. Dan kan alles weer terug de bakken in en ziet het er een stuk netter uit.

Er blijft een aantal zakjes zaad over die ik zelf geoogst heb, of die ik gewoon teveel heb. Deze gaan in een apart blik en die meld ik aan voor de zadenruil. Wellicht kan ik er iemand anders nog blij mee maken. Wil je weten welke zaden ik aangeboden heb? Dat kun je hier bekijken!

zaden voor de zadenruil

Elk jaar dat ik mijn zaden aan het uitzoeken ben, neem ik me voor om voorlopig geen zaad meer te kopen. Ik heb genoeg zaad van allerlei gewassen! Maar toch, elk jaar sneuvelt dat voornemen weer...

bladcompost

Twee jaar geleden heb ik voor het eerst bladeren verzameld om er bladcompost van te kunnen maken, zie ook deze blogpost. Vorig jaar heb ik ook weer 2 zakken blad uit eigen tuin kunnen verzamelen met hetzelfde doel.

Er zitten op zich niet heel veel voedingsstoffen in bladcompost, maar het is wel een goed materiaal om de bodemstructuur te verbeteren. Met mijn veen- en zandgrond is een betere bodemstructuur heel welkom!

Vandaag was het tijd om het resultaat van 2 jaar composteren te bewonderen. Uit twee zakken kwam een hele mooie bladcompost met volop wormen en andere beestjes erin. Fantastisch dat het gelukt is!

Maar niet alles is goed gegaan: in één zak had ik blijkbaar een te groot gat onderin gemaakt, waardoor het vocht eruit kon lopen. Hierdoor worden de bladeren te droog om goed te kunnen composteren. Het resultaat was een gedeelte gecomposteerd blad, maar toch ook nog veel blaadjes ertussen. Ik heb het materiaal toch gewoon laten liggen, want het blad composteert in de herfst en winter vast vanzelf wel verder. 

Kortom: een geslaagd experiment. Dit jaar ga ik zeker weer aan de slag om (nog meer) blad te verzamelen. 

Omdat de foto's hierboven wat grauw en saai van kleur zijn, tot slot nog een kleurrijke foto van mijn Hebe, die mooi staat te bloeien. 

zadenruil

Voor het derde achtereenvolgende jaar organiseert natuurlijk-rijk weer een zadenruil, dit keer van 7 tot 21 november.  Ik doe natuurlijk ook weer mee!

Wil jij ook meedoen? Lees hier wat de bedoeling is. Veel plezier!

opruimen!

Het afgelopen weekend was het mooi, rustig herfstweer. Goed weer om nog even wat dingetjes te doen op de tuin.

We hebben voornamelijk opgeruimd. Achter en naast de kas loopt namelijk altijd een pad  van een paar stoeptegels breed, maar doordat we daar nooit komen, is het een beetje verwaarloosd. Zo zag het er uit achter de kas voordat we aan de slag gingen:

Stoeptegels volledig onzichtbaar en verdwenen onder het mos en onkruid.
Maar, even hard werken en dan ziet het er zo uit:

Nog een bezempje er overheen en het is weer picobello in orde!

Naast de kas was het misschien nog wel rommeliger voordat we aan de slag gingen:

Maar ook daar is het lekker opgeknapt:

Het rekje is verplaatst naar het pad achter de kas. Daar kunnen van het voorjaar de zaailingen mooi op staan, uit de wind en in het zonnetje! Voor de compostbakken moeten we nog even een goede plek vinden.

Tot slot nog een plaatje van de clematis die bij ons thuis tegen de voorgevel staat, er zit zowaar nog een bloem in! Mooi zeg!

toch vreemd...

... hoe de natuur zich soms gedraagt. Zo heb ik al maanden een Butternut-pompoenplant op de tuin staan, die alleen maar mannelijke bloemen produceerde. Als je pompoenen wilt kunnen oogsten, heb je daar natuurlijk niets aan. Vrouwelijke bloemen kunnen bevrucht worden waarna er een pompoen groeit.

Alleen maar mannelijke bloemen dus, wekenlang. Wel mooi hoor, maar nutteloos (voor mij dan). Totdat er 3 weken geleden ineens toch een vrucht begon te groeien. Wauw, blijkbaar was er toch een vrouwelijke bloem gekomen die ook nog bevrucht is geraakt.

Maar ja, wel een beetje laat in het seizoen, natuurlijk. Die pompoen gaat het niet meer tot een lekker smakelijke vrucht maken. Maar, omdat -ie er zo mooi uitziet, mag -ie toch nog even blijven.

Dit is 'm dan, mijn late-pompoen-trots, mooi toch?!

beestjes...

Vroeger, toen ik een klein meisje was, had mijn vader een moestuin. Het was een lange strook grond waar je met een bootje naartoe moest varen. Soms moesten wij, mijn twee zussen en ik, mee naar de tuin. Daar hadden we dan helemaal geen zin in, want we moesten helpen met wieden. Maar, varen met het bootje vonden we natuurlijk wel leuk. Vooral omdat we wisten dat mijn vader bang was voor water. Dan schudden wij met z'n drietjes het bootje heen en weer, terwijl mijn vader probeerde te sturen én probeerde kalm te blijven.

Het wieden was eigenlijk nooit leuk. Je kreeg er vieze handen van en altijd kregen we te horen dat we niet het onkruid, maar de échte planten eruit hadden getrokken. We hadden natuurlijk van tevoren nooit uitleg gekregen over wat dan het onkruid was en wat het gewas was.
Ook waren er altijd vieze beestjes: spinnen, torren, wormen. Blergh....

En kijk mij nu eens: een volwassen vrouw mét eigen moestuin. En, ik vind het heerlijk om te wieden. Weliswaar met handschoenen aan, want vieze handen vind ik nog steeds niet fijn. Ik weet inmiddels wel het verschil tussen onkruid en mijn gewassen. En die beestjes laten me zelden nog schrikken. Als er een spinnetje opduikt, blaas ik 'm gewoon een paar meter weg. Torretjes zijn banger voor mij dan ik voor hen en wormen zijn heel nuttig in de bodem.

Waar ik wel nog steeds vies van ben, zijn slakken. En dan vooral die vieze naaktslakken. Huisjesslakken kun je nog met huisje en al oppakken en op de composthoop gooien, waar ze van mij dan lekker verder mogen leven. Maar naaktslakken, argh..... En dan vooral als je ze niet hebt gezien tijdens het wieden en er onbewust in blijkt te hebben geknepen. Dat het slijm aan je handschoenen zit en je vingers aan elkaar blijven plakken. Oh, daar zal ik echt altijd een hekel aan hebben.

Om te voorkomen dat er veel (naakt-)slakken op de tuin zijn, is het een kwestie van zo min mogelijk verstopplekken voor die beesten te hebben. Ze verstoppen zich graag op plekken die lekker vochtig zijn en een beetje warm. Onder en tussen het (vele) onkruid dus eigenlijk. En, dus moet er gewied worden. Een klusje waar ik tegenwoordig mijn hand niet meer voor omdraai, gelukkig!

oeps....

....het is al weer heel lang geleden dat ik hier een berichtje gepost heb.

Het seizoen loopt zo stilletjes aan ten einde en ik moet zeggen: 2016 was niet mijn moestuinjaar. Ik was (te) laat met het zaaien van van alles. Zo hebben we dit jaar geen erwtjes, peulen, wortelen of boontjes kunnen eten door mijn laksheid.

De groenten die ik wel gezaaid/gepland had, schoten door of waren helemaal niet lekker. Zo hadden we diverse vieze bietjes. Heel jammer, want wij zijn gek op bietjes. Ik heb geen idee hoe dat kwam, het was hetzelfde ras als ik altijd zaai (Egyptische halfronde). Normaal gesproken eten we daar lekker van.

Qua fruit was het ook niet zo'n goed jaar. Ik had de aardbeiplanten verwaarloosd, waardoor ik niet meer dan 4 aardbeien kon oogsten. Wel heerlijk zoete aardbeien, maar we hadden er graag meer gehad.

De perenboom bloeide in het voorjaar heel rijk, maar er is geen peer overgebleven. Waarschijnlijk is daar één of andere perenziekte verantwoordelijk voor. De pruimenboom heeft daarentegen wel heel goed opgeleverd. Ik heb de meeste pruimen voorlopig even ingevroren, ik moet nog bedenken wat ik daarmee ga doen.

En dan de grote appelboom: die geeft nu overvloedig. Ik weet niet welk ras het is, maar het zijn "appeltaartappels", zoals dochterlief het noemt. Je kunt er overigens ook prima appelmoes van maken.

Eigenlijk valt zo'n mislukt jaar per saldo dus eigenlijk best wel mee. Maar toch ga ik het in 2017 een stuk beter doen!